SCROLL VERDER
Aan de eettafel van haar keurig verzorgde woning aan de Pelserstraat in Roermond spreken we mevrouw Walschot (85) en haar dochter Suzanne. Na 37 jaar op de Pelserstraat en daarvoor 25 jaar – toen nog via Domus – op de Koningin Regentesselaan, verhuist zij voor het eerst in haar leven buiten Roermond.
Een echt ‘Remunjs maedje’ verlaat de stad, gaat wonen in Maasbracht en laat een prachtig appartement achter.
Een nieuwe start voor een Remunjs maedje van 85
LADA, Limburgers Aan De Arbeid, is opgericht in 1918 en heeft verschillende voorzitters, bestuurders en secretarissen gehad. Het is de voorganger van Woningstichting Domus, die uiteindelijk in 2020 fuseerde met WoonGoed2-Duizend, waardoor Nester ontstond. Wil je meer lezen over de geschiedenis van Woningstichting Domus/LADA? Klik dan op onderstaande knop.
"Hij liet me door de stad heen zien waar ze gingen bouwen. De Venloseweg, Laurentiusplein, Ruremonde in de Voorstad en ook dit complex waar we nu zitten."
Mevrouw Walschot is al meer dan 60 jaar huurder van Nester, Woningstichting Domus en daarvoor LADA. Maar dat heeft wel een bijzondere geschiedenis. “Mijn man stond aan de wieg van LADA, de woningstichting. Vroeger zaten ze bij ons thuis aan de keukentafel de woningtoewijzingen te doen.”
Een fijn thuis
Dat mevrouw Walschot een verzorgd huis belangrijk vindt, is goed te zien. Haar appartement, een maisonnette mét vlizozolder, ziet eruit om door een ringetje te halen. Nog elke dag maakt zij zelf het bed op en houdt ze alles schoon. ‘Als de thuiszorg om 8.00 uur komt, sta ik om 6.00 uur op om alles netjes te maken.’ Dochter Suzanne schudt lachend haar hoofd: “Typisch mam. Vroeger gingen we 1 keer per jaar op vakantie, gewoon in Nederland. Alle overige extraatjes gingen altijd naar ons huis. Mooie meubels, mooie kleden. Dat vonden pap en mam allebei belangrijk.”
Meneer Walschot overleed helaas in 2007. Vanaf dat moment woonde mevrouw Walschot alleen op de Pelserstraat.
Dochter Suzanne vertelt: “Mijn vader was, naast zijn werk bij de gemeente, altijd bezig met de woningen in Roermond. LADA had toen 80 woningen en moest concurreren met Sint Jozef (nu Wonen Zuid. red). Hij liet me door de stad heen zien waar ze gingen bouwen. De Venloseweg, Laurentiusplein, Ruremonde in de Voorstad en ook dit complex waar we nu zitten. De naam Koeriershof heeft mijn vader ook bedacht.”
Mevrouw Walschot zorgde in die tijd dat alles verder op rolletjes liep. Ze werkte bij een naaiatelier, hield het huishouden op orde en maakte samen met haar dochter het kantoorpand aan de Hendriklaan schoon. “Ik heb altijd veel en graag voor iedereen gezorgd. Dat doe ik nog steeds graag.”
Een nieuwe start
Maar na een longontsteking een paar maanden geleden, ging de gezondheid van mevrouw Walschot toch behoorlijk achteruit. Suzanne: “We hebben gekeken of we hier een traplift voor haar zouden laten plaatsen, maar eigenlijk is de woning veel te groot voor haar alleen.”
“Hier kan een gezin wonen,” voegt mevrouw Walschot toe. “En ze mogen die meubels gratis hebben, hoor!”
In november 2025 is zij verhuisd naar de Bolder in Maasbracht. Een kleinschalige woonvorm met zorg voor ouderen. Een logische fijne stap maar wel een grote, na zoveel jaren in Roermond. “Iedereen kent me hier in de binnenstad. Als ik 2 weken niet bij de Etos ben geweest, gaan de meisjes daar appen of alles wel goed is. In coronatijd kreeg ik lieve kaartjes van het personeel van de HEMA en de bewoners van de binnenstad helpen elkaar altijd met van alles.”
Het Remunjse maedje woont nu dus in Maasbracht. Hoe ze dat vindt? “Ik vond het toch wel spannend. Maar we hebben het hier net zo mooi gemaakt als in mijn vorige woning.” Haar dochter knikt bevestigend. “We hebben haar appartement van de Pelserstraat gewoon in kleiner formaat nagemaakt! Het is heel gezellig en ze voelt zich er thuis. De mooie herinneringen blijven bewaard!”
"Iedereen kent me hier in de binnenstad. Als ik 2 weken niet bij de Etos ben geweest, gaan de meisjes daar appen of alles wel goed is."
"Vroeger gingen we 1 keer per jaar op vakantie, gewoon in Nederland. Alle overige extraatjes gingen altijd naar ons huis."
SCROLL VERDER
Aan de eettafel van haar keurig verzorgde woning aan de Pelserstraat in Roermond spreken we mevrouw Walschot (85) en haar dochter Suzanne. Na 37 jaar op de Pelserstraat en daarvoor 25 jaar – toen nog via Domus – op de Koningin Regentesselaan, verhuist zij voor het eerst in haar leven buiten Roermond.
Een echt ‘Remunjs maedje’ verlaat de stad, gaat wonen in Maasbracht en laat een prachtig appartement achter.
Een nieuwe start voor een Remunjs maedje van 85
In november 2025 is zij verhuisd naar de Bolder in Maasbracht. Een kleinschalige woonvorm met zorg voor ouderen. Een logische fijne stap maar wel een grote, na zoveel jaren in Roermond. “Iedereen kent me hier in de binnenstad. Als ik 2 weken niet bij de Etos ben geweest, gaan de meisjes daar appen of alles wel goed is. In coronatijd kreeg ik lieve kaartjes van het personeel van de HEMA en de bewoners van de binnenstad helpen elkaar altijd met van alles.”
Het Remunjse maedje woont nu dus in Maasbracht. Hoe ze dat vindt? “Ik vond het toch wel spannend. Maar we hebben het hier net zo mooi gemaakt als in mijn vorige woning.” Haar dochter knikt bevestigend. “We hebben haar appartement van de Pelserstraat gewoon in kleiner formaat nagemaakt! Het is heel gezellig en ze voelt zich er thuis. De mooie herinneringen blijven bewaard!”
"Vroeger gingen we 1 keer per jaar op vakantie, gewoon in Nederland. Alle overige extraatjes gingen altijd naar ons huis."
Een fijn thuis
Dat mevrouw Walschot een verzorgd huis belangrijk vindt, is goed te zien. Haar appartement, een maisonnette mét vlizozolder, ziet eruit om door een ringetje te halen. Nog elke dag maakt zij zelf het bed op en houdt ze alles schoon. ‘Als de thuiszorg om 8.00 uur komt, sta ik om 6.00 uur op om alles netjes te maken.’ Dochter Suzanne schudt lachend haar hoofd: “Typisch mam. Vroeger gingen we 1 keer per jaar op vakantie, gewoon in Nederland. Alle overige extraatjes gingen altijd naar ons huis. Mooie meubels, mooie kleden. Dat vonden pap en mam allebei belangrijk.”
Meneer Walschot overleed helaas in 2007. Vanaf dat moment woonde mevrouw Walschot alleen op de Pelserstraat.
"Iedereen kent me hier in de binnenstad. Als ik 2 weken niet bij de Etos ben geweest, gaan de meisjes daar appen of alles wel goed is."
Een nieuwe start
Maar na een longontsteking een paar maanden geleden, ging de gezondheid van mevrouw Walschot toch behoorlijk achteruit. Suzanne: “We hebben gekeken of we hier een traplift voor haar zouden laten plaatsen, maar eigenlijk is de woning veel te groot voor haar alleen.”
“Hier kan een gezin wonen,” voegt mevrouw Walschot toe. “En ze mogen die meubels gratis hebben, hoor!”
Dochter Suzanne vertelt: “Mijn vader was, naast zijn werk bij de gemeente, altijd bezig met de woningen in Roermond. LADA had toen 80 woningen en moest concurreren met Sint Jozef (nu Wonen Zuid. red). Hij liet me door de stad heen zien waar ze gingen bouwen. De Venloseweg, Laurentiusplein, Ruremonde in de Voorstad en ook dit complex waar we nu zitten. De naam Koeriershof heeft mijn vader ook bedacht.”
Mevrouw Walschot zorgde in die tijd dat alles verder op rolletjes liep. Ze werkte bij een naaiatelier, hield het huishouden op orde en maakte samen met haar dochter het kantoorpand aan de Hendriklaan schoon. “Ik heb altijd veel en graag voor iedereen gezorgd. Dat doe ik nog steeds graag.”
"Hij liet me door de stad heen zien waar ze gingen bouwen. De Venloseweg, Laurentiusplein, Ruremonde in de Voorstad en ook dit complex waar we nu zitten."
Mevrouw Walschot is al meer dan 60 jaar huurder van Nester, Woningstichting Domus en daarvoor LADA. Maar dat heeft wel een bijzondere geschiedenis. “Mijn man stond aan de wieg van LADA, de woningstichting. Vroeger zaten ze bij ons thuis aan de keukentafel de woningtoewijzingen te doen.”